Manuello et aliis fidelibus suis, ut non acquiescant inanibus uerbis cuiusdam infidelis sui.

1. Licet..., qui in curia nostra moratus est, non suis meritis sed fidei et seruitiorum uestrorum intuitu plenae benignitatis affectum nostra maiestas ostenderit, et per euidentiam operum nostri fauoris gratiam sibi essemus in antea liberaliter monstrare parati, quia tamen idem nuper insani consilii leuitate deductus, de curia nostra, nobis insciis et inuitis, inconsulte discessit. 2. Deuotionem uestram requirimus et hortamur attente, mandantes quatenus beneuolentiae nostrae fauorem, quem ad uos gerimus, friuolis suis processibus proponentes, si quid idem uobis contra beneuolentiam nostram temeraria forsan oblocutione retulerit, deuotionis uestrae constantia, de qua stabili mente confidimus, suae relationi nullatenus acquiescat, sed de liberalitatis nostrae gratia, quam ad benemeritos libenter extendimus, certam fiduciam uolumus uos habere.