Bononiensibus, ut non eleuent se ad superbiam propter uictoriam habitam de filio suo et ut incontinenti liberent eum

negotium tam libenter quam utiliter conspicimus assumpsisse. 4. Ad prestanda sibi super hoc munificentiae nostrae suffragia tanto libentius inuitamur, quanto per id publico bono fidei Christianae consulitur, quantoque negotium ipsum nos prae ceteris orbis terrae principibus quasi quadam specialitate sollicitat ac etiam super hoc nostrum specialiter interesse uersatur. 5. Vellemus etenim, teste Deo, ad prosecutionem tam sancti propositi personaliter nosmetipsos adducere, ut qualiter et quantum nos eiusdem negotii cura perangat, tantorum principum comitiua suffulti, personaliter monstrare possemus. 6. Sed concepta iam dudum, uel obstinata, quin potius papae nostri, durities, durus Christianae Sedis antistes, cui excidia tot et tanta uix displicent, dum eisdem uoluntarius se immiscet, prout uniuersalis haec notio publicat, et uestrae serenitatis industria, sicut pro firmo credimus, non ignorat, impedimenta continua nostris processibus obicit et expleri nostra desideria non permittit. 7. Vellemus nichilominus, dum personalia non possumus adiuuamenta porrigere, rerum uictualium posse subsidio subuenire, nisi caristia uictualium, quae duobus iam preteritis annis in Regno nostro inualuit et presentem etiam non omisit, nostrae prouisionis ordinem, quem semper super hoc liberalitas nostra libenter exposuit, prepedisset. 8. Nec tamen propterea pati potuimus, quin, uestra et filiorum uestrorum dilectione commoti, tamque salubris negotii commodo persuasi, uellemus potius nobis ipsis et fidelibus nostris regnicolis in ipsorum uictualium erogatione deficere, quam predictis filiis uestris et aliis regni uestri fidelibus, qui per se uel nuntios suos per Regnum nostrum transitum habuerunt, in tam laudabili et felici peregrinatione deesse. 9. Nuper, etiam uestrorum interuentu precaminum, quae nolumus nec nouimus obaudire, A. comiti Pictauiensi