1. Regiae serenitatis litteras imperialis excellentia intellexit, quae, si non
haberent in medio contradictionis obstaculum, fuissent apud nos fortassis
propositum consecutae.
2. Sed quia modico fermento tota massa corrumpitur,
et uniuersalem destruit unius falsitas singularis, constat illa regia scripta
sine uirtute medii conclusisse, quod euidenter ex factis nostris ostendimus,
quae sunt omnibus manifesta.
3. Notorium est enim et mundus celare non potest, qualiter dudum pater
ille Apostolicus innocentiam nostram utroque gladio impugnarit, dum nobis
ad mandatum suum transfretantibus ultra mare idem aduersarius noster et
hostis
Syciliae
regnum inuasit, et ipsum non in parte, sed multimode, lacerauit.
4. Postmodum uero, post reditum nostrum in Regnum, ad multam
instantiam et interpositionem nostrorum
Alamanniae
principum pace cum
Ecclesia reformata, deuotione resumpta, etsi seruitia nostra precesserint, dictus
tamen Apostolicus manus suas fortius aggrauauit, et quicquid excogitare
poterat ad precipitium nostrum, excogitauit, motu proprio, sine causa in
nos excommunicationis sententiam promulgando, litteris et nuntiis nostrae
diffamationis titulos predicans uniuersis.
5. Nouissime autem, ad supplantationem
nostram aspirans, ut aduersus turrim
Dauid
turrim construeret ex
aduerso, prelatos quoscumque potuit ad synodum particulare Concilium
euocauit, Orientem preponere cupiens Aquiloni.
6. Verum mirabilis Dei prouidentia, per quam uiuimus et regnamus,
huiusmodi prauitatis ipsius conspirationem uertens in nichilum, cardinales
et prelatos tam
Franciae
quam aliarum prouinciarum in manibus nostris
conclusit, quos omnes tamquam nostros hostes et aduersarios detinemus.
7. Nam ubi non deficiebat persecutor, non debebat deesse defensor, presertim
cum imperium transcendat hominem, et leonis uestigia animalia singula
pertimescant.
8. Non igitur miretur egia celsitudo, si prelatos
Franciae
in
angusto tenet Augustus, qui ad Cesaris angustias nitebantur.