<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
  <teiHeader>
    <fileDesc>
      <titleStmt>
        <title>Ep. I 12 (Tenuit hactenus indubitanter nostra fiducia...)</title>
        <author>Petrus de Vinea</author>
        <respStmt>
          <name>Martina Pavoni</name>
          <resp>transcription by</resp>
        </respStmt>
        <respStmt>
          <name>Fulvio Delle Donne</name>
          <resp>revision by</resp>
        </respStmt>
        <respStmt>
          <resp>mark-up by</resp>
          <name>Martina Pavoni</name>
        </respStmt>
        <respStmt>
          <resp>main editor</resp>
          <name>Fulvio Delle Donne</name>
        </respStmt>
      </titleStmt>
      <publicationStmt>
        <publisher>BUP - Basilicata University Press</publisher>
        <pubPlace>Potenza</pubPlace>
        <date>2026</date>
        <availability>
          <licence target="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/">Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International (CC BY-NC-SA 4.0)</licence>
        </availability>
      </publicationStmt>
      <sourceDesc>
        <listBibl>
          <bibl type="edition">L'epistolario di Pier della Vigna, coord. di E. D'Angelo, ed. crit. a cura di A. Boccia, E. D’Angelo, T. De Angelis, F. Delle Donne, R. Gamberini, Soveria Mannelli 2014, pp. 129-131</bibl>
          <bibl type="source" />
          <bibl type="bibliography" />
          <bibl type="primary-source" />
          <bibl type="tradition">Par. lat. 8563, c. 7r</bibl>
          <bibl type="main_source" />
        </listBibl>
        <msDesc>
          <msIdentifier>
            <idno>Ep. I 12</idno>
          </msIdentifier>
          <msContents>
            <summary>
              <p>
                Il
                <persName key="Luigi IX, re di Francia" ref="https://www.wikidata.org/wiki/Q346">re di Francia</persName>
                esprime il proprio rammarico per l’imprigionamento dei
  prelati francesi che si recavano al Concilio convocato dal 
  pontefice a
                <placeName key="Roma" ref="https://www.wikidata.org/wiki/Q220">Roma</placeName>
                ,
  vincolati dall’obbligo di ubbidienza e senza alcun proposito malevolo nei confronti
  dell’imperatore; esorta dunque
                <persName key="Friderico II di Svevia, imperatore" ref="https://www.wikidata.org/wiki/Q130221">Federico</persName>
                a rilasciarli, assicurandogli la
  sua lealtà, ma anche avvertendolo che non verranno tollerate offese al regno
  di
                <placeName key="Francia" ref="https://www.wikidata.org/wiki/Q142">Francia</placeName>
                .
              </p>
              <span type="notes" />
            </summary>
          </msContents>
          <physDesc>
            <objectDesc form="letter" />
          </physDesc>
        </msDesc>
      </sourceDesc>
    </fileDesc>
    
  </teiHeader>
  <text>
    <body>
      <docDate>
        <date>3 maggio-20 giugno 1241</date>
      </docDate>
      <div type="protocollo">
        <p>
          <persName key="Luigi IX, re di Francia" ref="https://www.wikidata.org/wiki/Q346">Rex Franciae</persName>
          imperatori, super liberatione prelatorum regni
          <placeName key="Francia" ref="https://www.wikidata.org/wiki/Q142">Franciae</placeName>
          captorum
per ipsum
        </p>
        <span type="notes" />
      </div>
      <div type="testo">
        <p>
          1. Tenuit hactenus indubitanter nostra fiducia, quod inter Imperium et
                    Regnum nostrum longo tractatu temporis mutua dilectione firmata nulla
                    posset exoriri materia odium et scandalum paritura.                
                    2. Cum predecessores
                    nostri felicis memoriae reges uniuersi usque ad nostra tempora honorem
                    Imperii et sublimitatem zelauerint, et nos, qui post ipsos Deo uolente regnamus,
                    in eodem proposito tenebamur.                 
                    3. Necnon antiqui Romanorum imperatores
                    et nostri proximi, unum et idem Regnum et Imperium reputantes,
                    unitatem pacis et concordiae seruauerunt, et inter eos alicuius dissensionis
                    scintillula non illuxit.                
                    4. Verum admirari cogimur uehementer et non sine
                    ratione turbari, quod, nulla offensionis causa uel materia precedente, prelatos
                    Regni nostri ad Sedem Apostolicam accedentes, cui tam ex fide quam
                    obedientia tenebantur, nec eius poterant recusare mandata, in mari capi
                    fecistis et ipsos sub custodia detinetis, quod magis moleste ferimus quam
                    maiestatis uestrae sublimitas forte credat.                 
                    5. Nam, sicut ex eorum litteris
                    manifeste didicimus, nichil contra imperialem celsitudinem excogitauerant,
                    etiamsi summus pontifex fuisset ad aliqua alia minus debite processurus:
                    unde, cum in eis nulla detentionis causa inueniatur, deceret altitudinem
                    uestram prelatos dicti Regni debitae restituere libertati, in quo nos et uos
                    ipsos redderetis pacatos, qui detentionem ipsam iniuriam reputamus.                 
                    6. Et
                    Regno sublimi multa fieret detractio, si super talibus taceremus: nam, si ad
                    predicta mentis uestrae oculos uultis reflectere,
          <persName key="Giacomo di Pecorara, vescovo di Palestrina" ref="https://www.treccani.it/enciclopedia/giacomo-pecorara_(Dizionario-        Biografico)/">Penestrinum episcopum</persName>
          et
                    alios prelatos ac etiam legatos Ecclesiae, in preiudicium uestrum uolentes
                    apud nos subsidium implorare, manifeste reppulimus, nec in Regno nostro
                    contra maiestatem uestram potuerunt aliquid impetrare uel etiam obtinere.                
                    7. Prouideat igitur imperialis prouidentia et ponat in statera iudicii ea,
                    quae scribimus, nec uelit trahere locum a potentia uel uoluntate: nam regnum
          <placeName key="Francia" ref="https://www.wikidata.org/wiki/Q142">Franciae</placeName>
          non est adeo debilitatum in uiribus, quod se permittat 						uestris
                    calcaribus perurgeri.
        </p>
        <span type="notes" />
      </div>
      <div type="escatocollo" />
    </body>
  </text>
</TEI>